miércoles, 29 de febrero de 2012

Un rico postre con tradición: Arroz do forno

O domingo pasado fomos comer á casa dos meus padriños, Concha e José. Miña madriña que é unha gran cociñeira preparounos unha comida 100% galega.
Estaba todo moi bo, o caldo galego, o pulpo coas patatas cocidas… Pero cando vin o postre enriba da mesa enseguida me acordei dos amigos blogueiros de “Entrimeños”. ¡Era arroz do forno!
Así que fixen unhas fotos e pedinlle a receita a miña madriña. Aquí a tendes, ¡espero que vos quede igual de espectacular!




Ingredientes:
1 litro de leite
Un chisco de sal
250 gramos de arroz
6 ovos
Colorante alimentario (2 sacudidas)
10 culleradas de azucre
Manteiga para untar o molde










Fervemos o leite e botamos o arroz cun chisco de sal.
Cando está a medio cocer, pasados uns 10 minutos aproximadamente, retiramos do lume e deixamos enfriar.
Batemos os ovos e mesturamos todos os ingredientes
Unha vez todo mesturado botámolo nun molde previamente untado con manteiga.
Metemos o molde no forno prequecido a 200⁰
cando vexamos que se está tostando por enriba cravamos un escarvadentes e cando este saia seco sacamos o arroz do forno e ¡listo pra servir! 
Toque de miña madriña: antes de meter o molde no fondo ponlle uns puntiños de manteiga por encima do arroz.

miércoles, 22 de febrero de 2012

Vídeo sobre Olelas

Parece ser que Olelas é a aldea máis mediática do concello de Entrimo. Non me extraña pois reune unha serie de características díficiles de encontrar xuntas.
Entre elas a sua situación fronteiriza nótase na sua riqueza cultural e o río de Castro Laboreiro e o barranco configuran unha paisaxe única.
Pero sen dúbida o que fai de Olelas un gran lugar é a súa xente. Comprobádeo vós mesmos neste vídeo do programa “Grandes Lugares” da TVG

miércoles, 15 de febrero de 2012

Entroido en Entrimo: Madamitas e Madamitos

¡Bo entroido a todos!
Acabo de ver esta noticia publicada na Rexión:
"El Concello de Entrimo confirmaba ayer el cartel festivo del Entroido 2012.
La cita, prevista para el fin de semana del 18 y 19 de febrero, permitirá que regresen a las calles de la capitalidad los llamativos 'madamitos y madamitas'. Las figuras del Entroido tradicional de la localidad protagonizarán un desfile por las calles de A Terrachá en la tarde del sábado. El domingo será el turno para los disfraces y carrozas más transgresoras con el tradicional desfile de carnaval. A partir de las 16,30 horas, grupos de amigos y vecinos participarán en un pasacalles multicolor amenizado por la música de charanga. Entre todos los participantes, se repartirán 1,200 euros en premios."

¿Algún de vos sabe de qué vai esta tradición? ¿alguén pode enviar algunha foto do entroido en Entrimo e compartila cos que estamos fóra? 
Eu acórdome das carrozas pero non dos "Madamitos e madamitas"...

martes, 7 de febrero de 2012

Vídeo da ruta de Queguas en Entrimo

Fai uns días escribía sobre a ruta de Queguas.
Déixovos un vídeo que encontrei do programa da TVG "Botarse ao monte" onde da man de Sindo o presentador ensínanos esta ruta por Entrimo.

sábado, 4 de febrero de 2012

Lacón con Grelos

Grelos
Agora que estamos nun dos meses máis fríos do inverno vouvos falar dun prato típicos desta estación: O lacón con grelos. Cómese durante sobretodo os meses posteriores á matanza do porco.


Ingredientes:
Lacón do porco (extremidades dianteiras do porco)
Patatas
Grelos
Chourizo
Un pouco de aceite de oliva
Manteiga de porco


Xamóns
Primeiro poñemos o lacón a desalgar durante un ou dous días (depende do tamaño)
Unha vez desalgado poñémolo a cocer durante unha hora por quilo.
Cando estea cocido sacámolo da auga e votamos a cocer na mesma auga as patacas enteiras co chourizo. Engadimos un pouco de manteiga de porco.
Pasados vinte minutos votamos os grelos e o lacón e deixamos cocer todo xunto dez minutos máis.
O servir podemos regar as patacas e os grelos con un chorro de aceite.


Chourizada no canizo

viernes, 27 de enero de 2012

¡logró salir con vida!

En noviembre de 2005 la Asamblea General de las Naciones Unidas declaró el 27 de enero como el Día Internacional de Conmemoración en Memoria de las Víctimas del Holocausto.
Jaime Vázquez
Así que he pensado que estaría bien, hoy 27 de enero, poner cara y nombre a un entrimeño, el único creo, que estuvo en un campo de concentración y ¡logró salir con vida!. Ese entrimeño fué mi tio Jaime, el padrino de mi madre y de mi hermano.
Parece mentira que unos hechos ocurridos a miles de kilómetros llegasen a tener repercusión en una pequeña aldea de Entrimo.
De mi tio Jaime solo conservo dos recuerdos ya que murió siendo yo muy pequeña. Uno de ellos es que me daba vino con azúcar, toda una aventura para mi que no me dejaban beber vino en casa. Y el otro recuerdo es de el sentado al sol con unos números azules marcados en el brazo (su número de preso). Supongo que la imagen de esos números se quedó grabada en mi mente porque en aquella época los tatuajes eran algo extraño para una niña, y más cuando vives en un pequeño pueblo.
Sobre su época desde que le capturaron hasta que volvió a Bouzadrago me ha llegado lo poco que él explicó a la  familia y alguna información que he sacado de ir atando cabos. Cuando tenga un poco de tiempo os explicaré más sobre ese episodio de su vida aquí en el blog.
Aquí os dejo una noticia que hace referencia a mi tio Jaime:


¿Qué es el Holocausto?:
La palabra "Holocausto'' proviene del griego "holo'' que significa total y "kaio'' que significa quemar, en su origen  hacía referencia a un rito religioso en el que se incineraba una ofrenda, pero actualmente se refiere a cualquier desastre humano a gran escala y  especialmente,  se refiere a la política de exterminio de los judíos residentes en Europa llevada a cabo por la Alemania entre 1933 y 1945, que tenía como objetivo prioritario la reestructuración racial de Europa.
La ideología en la que se basaba esta reestructuración sostenía que “el judío” era el origen de todos los males: el pacifismo, el marxismo, la democracia, el cristianismo, la masonería, el desorden,  la degeneración racial...
Aunque los judíos eran el principal enemigo el régimen nazi también asesinó y persiguió a otros grupos humanos como los gitanos, los prisioneros de guerra, los discapacitados, los disidentes religiosos o políticos, los homosexuales...

sábado, 21 de enero de 2012

A Ruta de Queguas en Entrimo

Unha das actividades que máis me agrada facer en Entrimo é o sendeirismo.
Así que hoxe vouvos falar dunha das miñas rutas preferidas: a Ruta de Queguas (P.R-G27)
Nesta ruta ademais  dunhas panorámicas de película podemos ver As Cortes de Carballeira e o dólmen, coñecido como "Casa dá Moura", da época do Neolítico.



A ruta fai 6,5 km aproximadamente e pódese facer nunhas 2-3 horas. É de dificultade media porque ten algunhas subidas pero o camiño é moi transitable e está ben sinalizado. Non ten perda.  
Iniciamos e finalizamos a ruta no mesmo punto, en Queguas.
Collemos a pista que parte da aldea de Queguas, veredes o letreiro indicando o inicio da ruta. Ata chegar ás Cortes da Carballeira gran parte da ruta transcorre por un camiño empedrado entre terreos. 

Nótase que noutras épocas o camiño foi moi transitado polos carros de vacas, aínda se poden ver os sucos que deixaron as rodas na pedra.

Capela dá Ascensión
Non é de estrañar que ás cortes se chamen "Ás Cortes dá Carballeira" porque os carballos que ten arredor son espectaculares. Soamente por ver os carballos e a Capela dá Ascensión xa paga a pena o percorrido.
Unha vez pasadas ás cortes o camíño énchese de monte.
Media hora máis tarde chégase á chaira onde está a "Casa dá Moura", monumento funerario dos homes da prehistoria. 
Vendo o sitio, un entende que fose un lugar ideal para as tribos neolíticas que tiñan na caza unha das súas fontes principais de supervivencia. A altura rolda vos 1.000 metros e o monte é baixo.
Dómen "A Casa dá Moura"
Dende alí temos unhas vistas da Serra de Queguas e das montañas graníticas da Serra do Leboreiro inmellorables.
De regreso a Queguas o camiño, de baixada suave, permítenos disfrutar da paisaxe.

miércoles, 18 de enero de 2012

O Carballo e a Sobreira

Carballo grande na Feira Vella
O primeiro “¿onde é?” que colguei foi a foto dun carballo que hai no cruce da Feira Vella á beira da carretera que vai para Ourense.
Pensei que sería difícil de adiviñar pero un entrimeño residente en Brasil, Marcial, deseguida acertou. E despois outra persoa díxonos que ese carballo era coñecido como “O carballo grande”.
Parece ser que os carballos chaman a nosa atención. Non é de extrañar pois debe ser a árbore máis querida en Galicia.
Carballo da Sobreira
 en Ferreiros




En Ferreiros temos o Carballo da Sobreira. Estou segura que moita xente da aldea se preguntásemos cal é o elemento máis representativo de Ferreiros contestaría “O carballo da Sobreira”. Á súa sombra sentáronse xeracións, e presidiu centos de festas.
Mirade se é importante a Sobreira que dá nome ao sitio onde están situados as tres cousas máis importantes do lugar.  A capela, coñecida como “a capilla da Virxe da Sobreira” o  cruceiro que é “o cruceiro da Sobreira” e o carballo chamado “o carballo da Sobreira”. Os tres xuntos forman un conxunto espectacular.


A Sobreira en Ferreiros
¿Sabedes o que é unha sobreira?, eu non tiña nin idea ata que investiguei un pouco en internet. Resulta que unha sobreira é unha especie de carballo (Quercus suber L.), tamén coñecida por corticeira (en castellano alcornoque).
O carballo (Quercus sp.) é do xénero de árbores caducifolios moi robustos. En Galicia atopamos diferentes especies dentro do xénero Quercus. Destas a máis importante é o carballo común (Quercus robur L.), e a sobreira é outra especie dentro do xénero Quercus.
A Sobreira en Ferreiros
Así que parece que dicir “O carballo da sobreira” sería como dicir en castelán “el roble del alcornoque”.
E ¿sabedes que o carballo pode chegar ata os 1000 anos e pode pasar dos 40 metros de altura? ¡Realmente é unha árbore espectacular!
Pódese atopar por tódolos lugares, tanto en chairas como en ladeiras rochosas, ainda que prefire os terreos frescos sen grandes secas e por debaixo dos 1000 metros de altitude.
O seu tronco é dereito, ten a cortiza grisácea e as follas caedizas. O froito, moi apreciado como alimento para os porcos, chámase landra e mide entre 1 e 2 centímetros. 
O carballo florece en abril e maio e da o froito en outono.
É unha especie en regresión debido á  influencia humán, xa que foi e inda é substituida polo piñeiro e o eucalipto de máis rápido crecemento.
O conxunto de carballos en Galicia chámase carballeira, tamén carballal ou touza.
As carballeiras situadas a máis de 700 metros de altura, ademais de carballos, presentan exemplares de castiñeiros e bidueiras, xunto a fentos e silvas, mentres que nas carballeiras situadas a menos de 700 metros os carballos preséntanse acompañados por exemplares de acivro, pereira, érbedos, torviscos, loureiro...
Esto é todo por hoxe. Acabo o artigo desexando que poidamos ver en pé durante moitos anos máis o noso querido Carballo da Sobreira.

"Miña Virxe da Subreira
é amiga da goteira;
póñenlle o carballo á porta,
heille plantala videira."
(Do Cantigueiro popular da Baixa Limia,
de Xoaquin Lorenzo)

jueves, 5 de enero de 2012

Entrimo: ¿Onde é?

¡Feliz Año Nuevo a todos!
Aquí está o primeiro ¿onde é? do 2012
Non me negaredes que a foto é impresionante!!! Como o é o sitio.

Capela de San Antonio nas Quintans, Galez


Interior da Capela de San Antonio nas Quintans, Galez   

jueves, 29 de diciembre de 2011

Tostadas de viño

A Noiteboa pasada continuamos na casa coa tradición de facer as tostadas de viño como postre da cea. ¡Quedaron pra lambe-lo bico!
Ese mesmo día chamou miña tia Mercedes desde Barcelona e preguntoulle a miña nai como as fai, porque di que a ela non lle acaban de quedar ben.
Así que pensei que seria boa idea colgar a receita pra todos os entrimeños que andan polo mundo, por se non vos acordades como se fan...

Ingredientes:
Viño tinto
Azucar
Pan
Aceite de oliva












Primeiro mestúrase o viño co azucar. Aconséllovos escoller un viño o máis escuro posible.
Partimos o pan en rodajas. É mellor usar pan do dia anterior pra que non se esfarele.
Mollamos o pan no viño e dámoslle unhas voltas nunha sartén untada con aceite de oliva.
Antes de servir botámoslle un pouco de azucar as tostadas por enriba.
Toque de miña nai: espolvorea as tostadas en contas de só con azucar con azucar mesturado con canela.
¡Mirai que resultado mais espectacular pra algo tan fácil e barato!


Tostadas de viño tinto


¡Feliz Ano Novo a todos!



martes, 20 de diciembre de 2011

Centro de mesa para as festas do Nadal


¡Xa chegan as festas do Nadal!
Hove vouvos deixar unha idea de decoración con elementos naturais.
Este é un centro de mesa feito con follas ao redor dunha vela.
Como base podedes usar un prato, unha bandexa ou un anaco de cartón.


                                    ¡Boas festas a todos!

martes, 13 de diciembre de 2011

Os motes

O alcume, en Entrimo conocido por mote, é o sistema máis antigo que existe, despois do nome, para distinguir aos individuos. Aínda que estivo moi extendido durante séculos hoxe o seu uso é case exclusivo das zonas rurais.
Cando debido ao crecemento da poboación fíxose difícil identificar aos individuos polo seu nome empezouse a diferencialos cun “segundo nome” (mote) que podía facer referencia a unha característica física da persoa, á súa profesión, a algún obxeto, a algunha anécdota relacionada coa súa vida, o lugar no que vivía, a relacións de parentesco… E o mote foise herdando de pais a fillos.
Alguns apodos deron orixe aos apelidos, así por exemplo a terminación –ez dos apelidos significa “fillo de”, é dicir “González” é “ o fillo de Gonzalo”.
En moitos casos os motes son palabras coñecidas e fáciles de entender pero noutros son palabras antigas das que non sabemos o significado nin están documentadas.
No meu caso por parte de pai correspondeme o mote “mica” xa que os meus antepasados eran “os micos” e por parte de nai “cambas” (unha das dúas partes do arco da roda do carro). O que non sei é se o de “micos” ven por algunha relación da familia cos gatos (que alguen tivese moitos por exemplo) ou fai referencia a unha característica física xa que temos a cara redonda e o nariz pequeno.
En Entrimo este patrimonio cultural continua moi vivo e contamos con motes como os seguintes:

  •          Que fan referencia a profesions como “cesteiros” ou “toleiros”
  •          Referidos a obxetos como “cambas”, “chavellas” (peza estreita de madeira para   suxeitar o xugo do carro) ou “presilla” (tira cosida nunha peza de roupa para pasar o botón),
  •          A animais como “moscas”,  “micos” ou “saltons”
  •          A lugares: “da eira”, “do coto”, “das portelas“ “os do Santo”…
  •          A características físicas como “rubios” ou “pardos”
Seguro que na vosa familia tamén tendes motes. ¡Animádevos a enviar un comentario co voso!

jueves, 1 de diciembre de 2011

Olelas e Entrimo no programa "Cos pés na terra" da TVG

¡Hola a todos!
aquí vos deixo un vídeo que non vos podedes perder.
É do programa "Cos pés na terra" que fixeron na televisión galega no mes de setembro pasado. Sae unha familia de Olelas moi simpática.
Ah! no minuto 17:35 veredes que aparece un roscón. É parecido o que fai a panadeira da Illa. Creo que teño unha receita do roscón por ahí. Xa a colgarei cando a encontre.


http://www.crtvg.es/tvg/a-carta/cos-pes-na-terra-1-21-09-2011

miércoles, 16 de noviembre de 2011

domingo, 13 de noviembre de 2011

Filloas

.
Amigos, xa está a porta o frío.
Acórdome de cando era eu pequena que pola matanza do porco facíanse as filloas de sangre.
Ahora aquí na cidade como sangre non teño deixovos a receita das filloas de ovo que fixen o outro día.
Estas é a versión simple pero podedeslle por tamén mel, chocolate, mermelada...

Eu como non teño touciño uso manteiga de porco
Ingredientes (4 ou 5 persoas):
6 culleradas sopeiras de fariña
6 culleradas sopeiras de azucre
6 ovos
1 vaso de auga
1 vaso de leite
1 chisco de sal
1 anaco de touciño  

Primeiro faemos o amoado. Espolvoreamos a fariña co azucar e co sal e engadímoslle os ovos previamente batidos. Despois pouco a pouco imos incorporando a auga e o leite mesturados. Batemos todo xunto.

A continuación quentamos a filloeira (unha sartén) e untámola co anaco de touciño e imos vertendo nela pequenas cantidades de amoado repartíndoas ben por toda a superfície.




Entre filloa e filloa hai que volver untar con touciño.
Cando a filloa empece a dorarse polas beiras dámoslle a volta.
Ímolas colocando nun prato unha encima doutra.




¡E listas pra servir! Sírvense con azucre pra que cada un lle poña o seu gusto.

   

sábado, 5 de noviembre de 2011

As fontes

Fonte da Barreira (Bouzadrago)
Galicia sempre foi terra de auga, e así o mostran as moitas fontes espaiadas polas aldeas.
Entrimo tamén é terra rica en fontes ainda que algunhas delas hoxe en día encóntranse en estado de abandono.
Fonte da Quintan (Terrachán)


Antigamente as fontes, en uso por tódolos veciños abastecían á poboación e ó gando de auga.
Coa traída de augas e o abandono dos traballos do campo moitas delas pasaron a desuso. 
Ademais hai que pensar que algunhas nen sequera estaban situadas á beira dun camiño ou en lugares onde poidesen cumprir unha función decorativa. Estas eran fontes situadas o lado de carreiros ou entre campos, que tiñan a función de refrescar a xente cando andaba a traballar nas leiras, por exemplo a fonte de Esculeiro en Ferreiros ou a de Quingosto en Bouzadrago. Co abandono da labranza tamén se abandonaron estas fontes.
Fonte en Galez
Outras sitúanse en sitios mais accesibles, preto das casas e dos camiños, a elas acudía a xente a procura de auga. As mais rechamantes son as fontes dun cano que normalmente verten a auga nun bebedoiro para servicio do gando, e deste bebedoiro pasa ó pozo de lavar a roupa.
Cando eu era pequena acórdome de ir buscar no vrao auga fresca en Ferreiros a fonte do Pozo e a dos Birmons, hoxe en día nengunha delas bota auga, e cando secaban estas duas ibamos a do Cortello que por sorte ainda perdura.

Fonte do Cortello (Ferreiros)


martes, 1 de noviembre de 2011

Decorar con flores secas


Xa que Entrimo está rodeado de natureza, hoxe vouvos ensinar como decorar con flores secas.



1.Pomos as flores a secar boca a baixo nun lugar escuro durante dous meses 


2. No fondo dun floreiro pomos area e algunhas pedras
       



3. Espetamos as flores e se queremos botámoslles por encima unha pouca de laca do pelo. 
                                             
E aquí está, ¡mirade que marabilla de ramo decorativo!