Un xogo: O Brilé

Alguén coñece este xogo? Fora de Entrimo pode ser que non pero seguro que moitos entrimeños xogastes o Brilé mais dunha vez.
Acordádesvos?

"Os xogadores divídense en dous equipos do mismo número de persoas. 
Divídese o campo de xogo en catro partes con tres liñas, unha no medio e duas no fondo a cada lado, a seis ou sete pasos da central.
O xogo empeza cando un xogador de cada equipo achégase a raia do medio e salta para coller para o seu lado a pelota que un terceiro bota o aire.
O que colle a pelota pode tirala contra calquera xogador do equipo contrario e o que lle de está brilado e ten que abandonar o campo e situarse na zona de brilados. Pero se a quen iba dirixido o lanzamento agarra a pelota pode usala pra brilar a alguén do equipo contrario (sempre sen pasar nen pisar a raia do medio)
O máis emocionante é que os xogadores brilados non deixan de xogar senon que dende a sua zona poden coller a pelota cando lla pasen os xogadores do seu equipo libres, e así atacar desde os dous lados ao outro equipo, que ten que correr de raia a raia para que non lles toque a pelota.
O final gana o equipo que brila a todos os xogadores do equipo contrario."

Pois aí queda un xogo para que non se nos esqueza!

As sete virxes de Anamán

Dise por todas as partes que Galicia é terra de lendas e meigas...

Algunha que outra tamén se conta por Entrimo, como a das sete virxes.

Mais dunha vez, xa dende pequena, escoiteina pero non me acordaba ben dela. 

Recordaba que miña avoa contaba que eran sete virxes que en busca de capelas e igrexas todas corrían pra coller os mellores sitios. Unha delas quedouse de última e foi parar a Peneda (Portugal), que era o lugar de peor acceso. Pero foi reconpensada polo esforzo e como decía miña avoa "onda as outras van a pares e a Peneda a millares".

Xa esquecera cuales eran as sete virxes ata que encontrei a lenda na páxina de Galicia Encantada. 

Aquí a tendes:

As sete virxes de Anamán

Próxima á Pena de Anamán, a mesma onde se agachaba o sonado bandoleiro Xan das Congostras, hai unha capela dedicada a Santa Ana, e un dito: Eu hei de subir ó ceo por unha cinta de la; teño de levar comigo á Señora de Anamán. A Sobreira, Ferreiros, Entrimo Pois preto desta capela hai unha pena cunha fendedura da que saíron sete irmás que se convertiron en virxes e residen agora naquela comarca, repartidas da seguinte maneira: Na provinccia de Ourense quedaron catro: unha é a do Viso, en Lobeira; outra está no Xurés, en Lobios; a outra na Sobreira, Ferreiros de Entrimo (este lugar tamén se ten como berce das sete irmás) e a cuarta é a da Carballeira, en Queguas de Entrimo.  A Carballeira, Queguas, Entrimo As tres que se foron a terras portuguesas son a de Boavista en Asiera, a Virxe da Peneda e a de Anamán que é a Santa Ana da capela que dixemos ó comezo.

BIBLIOGRAFÍA Fonte: RISCO, V., Geografía General del Reino de Galicia. Provincia de Orense, (dirixida por F. Carreras Candi), Casa editorial Alberto Martín, Barcelona, s/d.

Sobre a prevención dos incendios

Xa temos aquí a primavera e dentro de nada o vrao. Chegan os calores e esperemos que non os incendios...
Encontrei este video que é toda unha lección de prevención de contra o lume nos montes. ¿Qué vos parece?


http://www.galiciaparaelmundo.com/blog/?page_id=53&video_id=5527&tipo=concello

Entroido en Entrimo: Madamitas e Madamitos

¡Bo entroido a todos!
Acabo de ver esta noticia publicada na Rexión:
"El Concello de Entrimo confirmaba ayer el cartel festivo del Entroido 2012.

La cita, prevista para el fin de semana del 18 y 19 de febrero, permitirá que regresen a las calles de la capitalidad los llamativos 'madamitos y madamitas'. Las figuras del Entroido tradicional de la localidad protagonizarán un desfile por las calles de A Terrachá en la tarde del sábado. El domingo será el turno para los disfraces y carrozas más transgresoras con el tradicional desfile de carnaval. A partir de las 16,30 horas, grupos de amigos y vecinos participarán en un pasacalles multicolor amenizado por la música de charanga. Entre todos los participantes, se repartirán 1,200 euros en premios."

¿Algún de vos sabe de qué vai esta tradición? ¿alguén pode enviar algunha foto do entroido en Entrimo e compartila cos que estamos fóra? 

Eu acórdome das carrozas pero non dos "Madamitos e madamitas"...

A Ruta de Queguas en Entrimo

Unha das actividades que máis me agrada facer en Entrimo é o sendeirismo.

Así que hoxe vouvos falar dunha das miñas rutas preferidas: a Ruta de Queguas (P.R-G27)

Nesta ruta ademais  dunhas panorámicas de película podemos ver As Cortes de Carballeira e o dólmen, coñecido como "Casa dá Moura", da época do Neolítico.

A ruta fai 6,5 km aproximadamente e pódese facer nunhas 2-3 horas. É de dificultade media porque ten algunhas subidas pero o camiño é moi transitable e está ben sinalizado. Non ten perda.  
Iniciamos e finalizamos a ruta no mesmo punto, en Queguas.

Collemos a pista que parte da aldea de Queguas, veredes o letreiro indicando o inicio da ruta. Ata chegar ás Cortes da Carballeira gran parte da ruta transcorre por un camiño empedrado entre terreos. 

Nótase que noutras épocas o camiño foi moi transitado polos carros de vacas, aínda se poden ver os sucos que deixaron as rodas na pedra.

Capela dá Ascensión

Non é de estrañar que ás cortes se chamen "Ás Cortes dá Carballeira" porque os carballos que ten arredor son espectaculares. Soamente por ver os carballos e a Capela dá Ascensión xa paga a pena o percorrido.
Unha vez pasadas ás cortes o camíño énchese de monte.

Media hora máis tarde chégase á chaira onde está a "Casa dá Moura", monumento funerario dos homes da prehistoria. 
Vendo o sitio, un entende que fose un lugar ideal para as tribos neolíticas que tiñan na caza unha das súas fontes principais de supervivencia. A altura rolda vos 1.000 metros e o monte é baixo.

Dómen "A Casa dá Moura"

Dende alí temos unhas vistas da Serra de Queguas e das montañas graníticas da Serra do Leboreiro inmellorables.
De regreso a Queguas o camiño, de baixada suave, permítenos disfrutar da paisaxe.

O Carballo e a Sobreira

Carballo grande na Feira Vella

O primeiro “¿onde é?” que colguei foi a foto dun carballo que hai no cruce da Feira Vella á beira da carretera que vai para Ourense.
Pensei que sería difícil de adiviñar pero un entrimeño residente en Brasil, Marcial, deseguida acertou. E despois outra persoa díxonos que ese carballo era coñecido como “O carballo grande”.
Parece ser que os carballos chaman a nosa atención. Non é de extrañar pois debe ser a árbore máis querida en Galicia.

Carballo da Sobreira
 en Ferreiros

En Ferreiros temos o Carballo da Sobreira. Estou segura que moita xente da aldea se preguntásemos cal é o elemento máis representativo de Ferreiros contestaría “O carballo da Sobreira”. Á súa sombra sentáronse xeracións, e presidiu centos de festas.
Mirade se é importante a Sobreira que dá nome ao sitio onde están situados as tres cousas máis importantes do lugar.  A capela, coñecida como “a capilla da Virxe da Sobreira” o  cruceiro que é “o cruceiro da Sobreira” e o carballo chamado “o carballo da Sobreira”. Os tres xuntos forman un conxunto espectacular.

A Sobreira en Ferreiros

¿Sabedes o que é unha sobreira?, eu non tiña nin idea ata que investiguei un pouco en internet. Resulta que unha sobreira é unha especie de carballo (Quercus suber L.), tamén coñecida por corticeira (en castellano alcornoque).
O carballo (Quercus sp.) é do xénero de árbores caducifolios moi robustos. En Galicia atopamos diferentes especies dentro do xénero Quercus. Destas a máis importante é o carballo común (Quercus robur L.), e a sobreira é outra especie dentro do xénero Quercus.

A Sobreira en Ferreiros

Así que parece que dicir “O carballo da sobreira” sería como dicir en castelán “el roble del alcornoque”.
E ¿sabedes que o carballo pode chegar ata os 1000 anos e pode pasar dos 40 metros de altura? ¡Realmente é unha árbore espectacular!
Pódese atopar por tódolos lugares, tanto en chairas como en ladeiras rochosas, ainda que prefire os terreos frescos sen grandes secas e por debaixo dos 1000 metros de altitude.
O seu tronco é dereito, ten a cortiza grisácea e as follas caedizas. O froito, moi apreciado como alimento para os porcos, chámase landra e mide entre 1 e 2 centímetros. 
O carballo florece en abril e maio e da o froito en outono.
É unha especie en regresión debido á  influencia humán, xa que foi e inda é substituida polo piñeiro e o eucalipto de máis rápido crecemento.
O conxunto de carballos en Galicia chámase carballeira, tamén carballal ou touza.
As carballeiras situadas a máis de 700 metros de altura, ademais de carballos, presentan exemplares de castiñeiros e bidueiras, xunto a fentos e silvas, mentres que nas carballeiras situadas a menos de 700 metros os carballos preséntanse acompañados por exemplares de acivro, pereira, érbedos, torviscos, loureiro...
Esto é todo por hoxe. Acabo o artigo desexando que poidamos ver en pé durante moitos anos máis o noso querido Carballo da Sobreira.

"Miña Virxe da Subreira

é amiga da goteira;

póñenlle o carballo á porta,

heille plantala videira."

(Do Cantigueiro popular da Baixa Limia,

de Xoaquin Lorenzo)

Os motes

O alcume, en Entrimo conocido por mote, é o sistema máis antigo que existe, despois do nome, para distinguir aos individuos. Aínda que estivo moi extendido durante séculos hoxe o seu uso é case exclusivo das zonas rurais.

Cando debido ao crecemento da poboación fíxose difícil identificar aos individuos polo seu nome empezouse a diferencialos cun “segundo nome” (mote) que podía facer referencia a unha característica física da persoa, á súa profesión, a algún obxeto, a algunha anécdota relacionada coa súa vida, o lugar no que vivía, a relacións de parentesco… E o mote foise herdando de pais a fillos.

Alguns apodos deron orixe aos apelidos, así por exemplo a terminación –ez dos apelidos significa “fillo de”, é dicir “González” é “ o fillo de Gonzalo”.

En moitos casos os motes son palabras coñecidas e fáciles de entender pero noutros son palabras antigas das que non sabemos o significado nin están documentadas.

No meu caso por parte de pai correspondeme o mote “mica” xa que os meus antepasados eran “os micos” e por parte de nai “cambas” (unha das dúas partes do arco da roda do carro). O que non sei é se o de “micos” ven por algunha relación da familia cos gatos (que alguen tivese moitos por exemplo) ou fai referencia a unha característica física xa que temos a cara redonda e o nariz pequeno.

En Entrimo este patrimonio cultural continua moi vivo e contamos con motes como os seguintes:

•          Que fan referencia a profesions como “cesteiros” ou “toleiros”
•          Referidos a obxetos como “cambas”, “chavellas” (peza estreita de madeira para   suxeitar o xugo do carro) ou “presilla” (tira cosida nunha peza de roupa para pasar o botón),
•          A animais como “moscas”,  “micos” ou “saltons”
•          A lugares: “da eira”, “do coto”, “das portelas“ “os do Santo”…
•          A características físicas como “rubios” ou “pardos”

Seguro que na vosa familia tamén tendes motes. ¡Animádevos a enviar un comentario co voso!

Olelas e Entrimo no programa "Cos pés na terra" da TVG

¡Hola a todos!
aquí vos deixo un vídeo que non vos podedes perder.
É do programa "Cos pés na terra" que fixeron na televisión galega no mes de setembro pasado. Sae unha familia de Olelas moi simpática.
Ah! no minuto 17:35 veredes que aparece un roscón. É parecido o que fai a panadeira da Illa. Creo que teño unha receita do roscón por ahí. Xa a colgarei cando a encontre.


http://www.crtvg.es/tvg/a-carta/cos-pes-na-terra-1-21-09-2011

As fontes

Fonte da Barreira (Bouzadrago)

Galicia sempre foi terra de auga, e así o mostran as moitas fontes espaiadas polas aldeas.
Entrimo tamén é terra rica en fontes ainda que algunhas delas hoxe en día encóntranse en estado de abandono.

Fonte da Quintan (Terrachán)

Antigamente as fontes, en uso por tódolos veciños abastecían á poboación e ó gando de auga.

Coa traída de augas e o abandono dos traballos do campo moitas delas pasaron a desuso. 
Ademais hai que pensar que algunhas nen sequera estaban situadas á beira dun camiño ou en lugares onde poidesen cumprir unha función decorativa. Estas eran fontes situadas o lado de carreiros ou entre campos, que tiñan a función de refrescar a xente cando andaba a traballar nas leiras, por exemplo a fonte de Esculeiro en Ferreiros ou a de Quingosto en Bouzadrago. Co abandono da labranza tamén se abandonaron estas fontes.

Fonte en Galez

Outras sitúanse en sitios mais accesibles, preto das casas e dos camiños, a elas acudía a xente a procura de auga. As mais rechamantes son as fontes dun cano que normalmente verten a auga nun bebedoiro para servicio do gando, e deste bebedoiro pasa ó pozo de lavar a roupa.

Cando eu era pequena acórdome de ir buscar no vrao auga fresca en Ferreiros a fonte do Pozo e a dos Birmons, hoxe en día nengunha delas bota auga, e cando secaban estas duas ibamos a do Cortello que por sorte ainda perdura.



Fonte do Cortello (Ferreiros)



¡Toma castaña!

Xa chegou o tempo de comer castañas. Así que vou falar un pouco das castañas e do castiñeiro.

O nome do castiñeiro, deriva de  "castanon" , cidade antiga do Ponta, en Turquía, e considérase que é orixinario do sueste de Europa e Asia Menor.

Dos traballos arqueolóxicos levados a cabo en Galicia non se encontraron, polo momento, sinales de que os poboadores prerománicos usaran a castaña.

Castiñeiro en Entrimo

As lexions romanas si que conocían o valor nutritivo da castaña e ían plantando castiñeiros nos lugares que conquistaban.

A castaña foi ata o descubrimento de América básica na alimentación en Galicia, un alimento indispensable na vida das aldeas que salvou da fome a moitos galegos. Tamén foi moi apreciada a sua madeira coa que se facían as vigas das casas, portas, mobles, cestos…

Co descubrimento de América a introdución da pataca e o millo no século XVIII relegárona a un segundo termo.

Mais tarde no século XIX a tinta provocou a morte de moitos castiñeiros.

Os ourizos

Ao contrario do que moita xente pensa a castaña é un dos froitos secos que menos engordan, ademais de ter menos contido calórico que a maioría dos outros o seu contido en auga e case a metade do seu peso.

Tamén hai que resaltar que son ricas en potasio e calcio.




Tabla de composición (por 100 gramos)

Calorías	Hidratos de carbono (g)	Proteínas (g)	Fibra (g)	Grasa (g)	Calcio (mg)	Fósforo (mg)	Magnesio (mg)	Potasio (mg)
165	36,6	2	5.5	2.2	145	256	234	500

Os Canastros

Hoxe vou falar sobre outra das maravillas do patrimonio arqueolóxico galego.

Os hórreos  son unhas das construccións típicas de Galicia. O seu nome varía dependendo da comarca ou zona. En Entrimo chámanse canastros.

Estaban destinados o secado do gran, a garda-lo millo e a defendelo dos bichos. Por eso están levantados por uns pes e con boas condicións de ventilación. Cousa moi necesaria en Galicia por o seu clima húmedo.
Xa hai escritos romanos do século I AC que mencionan os canastros pero é difícil saber cando exactamente empezaron a contruirse .

Durante séculos o cereal  foi un alimento moi importante en Galicia. Coa incorporación do millo produciuse un gran aumento na construcción de canastros e de muiños. Nos canastros a xente gardaba as espigas e nos muíños fabricaban a fariña coa que logo se cocía o pan no forno.

Os canastros están formados por cámaras rectangulares coas paredes de pedra ou madeira (ou mixtos) que descansan sobre uns pés de pedra, a fin de protexe-lo da humidade do chan.  A cuberta a maior parte das veces é de tella a dúas augas pero tamén pode ser de palla ou granito.  Normalmente ten unha cruz ou pináculo como adorno. Accédese a eles por escadas.

Para facilita-la ventilación destes graneiros, ademais de ter aberturas para o aire, dispóñense en lugares abertos nos que o vento circula con facilidade, como as eiras onde encontramos varios canastros xuntos.


Constan de varias partes, como por exemplo os tornarratos ou os tornaformigas cada unha coa súa función. No debuxo que vedes á beira están detalladas.

Imaxen sacada de http://horreosdegalicia.com

Esta imaxe saqueina de http://horreosdegalicia.com/. Unha páxina estupenda que vos recomendo a todos que visitedes.

Está chea de fotos espectaculares!!! 

Aquí vos deixo unhas fotos do canastro en Bouzadrago que pertencía a meus avós

Canastro de meus avós en Bouzadrago (Entrimo)

.

Os cruceiros

Segundo a Wikipedia (http://gl.wikipedia.org/wiki/Cruceiro) os cruceiros naceron con unha función relixiosa, cristianizando alguns lugares nos que en alguns casos se celebraran cultos pagáns. 
Son moito máis que unha marca nun lugar ou unha linde entre parroquias. Son sinais de identidade da aldea ou da parroquia, lugares de encontro e de referencia na vida diaria da xente da aldea. Os cruceiros son obxectos sagrados e, por extensión, tamén o é o lugar onde se levantan.

Cruceiro de Ferreiros

Atopamos cruceiros en lugares públicos, principalmente encrucilladas, beiras de camiños, adros de igrexas etc  
Ante os cruceiros rezábase polas ánimas dos mortos e pedíase axuda a Deus. Alguns tamén se ergeron en puntos nos que tivo lugar unha morte violenta buscando dar descanso á alma da vítima. Neles buscouse protección, quizais por eso hai tantos cruceiros nas encrucilladas e nos camiños ó cemiterio.
Outros erguéronse na praza da aldea para protección da xente e no campo da feira para a protección do gando.
Castelao defendía a tese de que os cruceiros foron introducidos en Galicia por influencia das viaxes de San Vicente Ferrer que estivo por terras galegas en 1412 e trouxo o modelo das cruces de termo. Tamén viaxou pola Bretaña francesa en 1419, onde morreu, de ahí a semellanza entre os cruceiros galegos e bretóns.
Os crueciros son esculturas de pedra de granito, de entre 3 e 5 metros, coa cruz na parte superior. Alguns dos cruceiros ten a cruz soa e outros son mais elaborados, dependía dos recursos económicos da persoa que encargara a sua construcción.

Cruceiros na Terrachán

Básicamente ten os seguintes elementos:
- O pedestal, peza normalmente cuadrangular, cúbica. As caras poden ser lisas ou con algunha inscripción co nome de quen o encargou.
- O fuste ou vara: columna de sección cuadrangular, octogonal ou cilíndrica.  Pode te-la superficie lisa ou decorada .

                    

Cruceiro en Galez                                              

- O capitel imitando os estilos arquitectónicos clásico, románico ou gótico, con volutas, follas, caveiras, anxos, santos etc.
- A cruz, cun Cristo  crucificado, só, coa Virxe ou con anxos.
- O pousadoiro, unha mesa situada xunto á base do cruceiro. Esta parte non a encontrei en ningún cruceiro de Entrimo.

Festas de Entrimo

Pulpo a feira

¡Un ano mais durante as vacacións en Entrimo poidemos disfrutar das festas nas aldeas!

Da música das orquestas, da empanada, do pulpo a feira, do roscón, das alboradas...



Empanada



Ainda que moitas das festas se foron perdendo co paso do tempo outras mantense co esforzo económico e de dedicación dos veciños.

Vou facer aquí un resumo das festas que de acordo coa miña familia e veciños algunha vez se celebraron e das que se seguen a celebrar.

Guxinde:
Festa do Carme o 16 de xullo con Misa e comida compartida
Festa en honor a San Salvador o día 6 de agosto
Pereira:
Antigamente facíase por Pascua a festa da Virxen, en xuño a de San Antón e en novembro a de San Facundo.
Agora a da Virxe cambiou de fecha para o día 4 de agosto.
Bouzadrago:
Festa en honor do apóstolo Santiago o 25 de Xullo


Alborada o 21 de agosto por Ferreiros



Ferreiros:

Faise a festa da Magdalena o 22 de Xullo con misa e comida compartida entre todo o pobo.

E como non houbo acordo para cambiar de día a festa en honra a Virxe da Sobreira que tradicionalmente se viña celebrando o día 8 de setembro, e Ferreiros é un pobo moi festeiro, actualmente mantense a festa do día 8 e faise outra o 21 de agosto.

Terrachán:

O 14, 15 e 16 de agosto son as festas na honra de Santa María.

Perdeuse a festa que se facía no barrio do Santo por San Xoan.


Banda de gaitas de Entrimo

Casal:
Celébrase San Miguel o 29 de setembro
Galez e Feira Vella:
O 1 e 2 de agosto festas de San Félix

Asperelo:
Perdeuse a festa da Virxe dos Remedios que se celebraba por ano novo

As Quintans:
Perdeuse a festa de San Antón que se celebraba no mes de xuño
Olelas:
A festa que tradicionalmente se facía por Pascua cambiou para o 19 de agosto
Illa:
Ainda que se perdeu a festa que se facía por Corpus continua a do San Lourenzo o 9 e 10 de agosto
Lantemil:
A festa que se facia por Pascua na honra da Virxe das Neves cambiou agora para o 5 de agosto
Queguas:
Perdeuse a festa que se celebraba por San Xoan        

Venceans:

Antes facíase a festa de San Tomé en decembro

Vilar:

Perdeuse a festa de San Munin que era o 19 de abril

Artículo no Xornal de Galicia

Entrimo, o Amazonas de Galicia

Din que o mundo ten, ou tiña, o seu pulmón verde na selva do Amazonas. En Galicia temos a Entrimo. Os montes do municipio ourensá absorben anualmente, xunto aos outros catro concellos da comarca da Baixa Limia e Calvos de Randín, emisións de carbono equivalentes a 87.200 vehículos a motor. Esta cifra supón a metade do parque móbil da provincia de Ourense, fixado en 175.000 vehículos en 2009. Así o reflicte un estudo que avalía a capacidade ambiental dos bosques da zona, promovido polo Concello de Entrimo dentro do programa Emplea Verde da Fundación Biodiversidad. Esta entidade, que xestiona o Fondo Social Europeo, concedeulle ao concello ourensán unha subvención de 205.000 euros para desenvolver esta iniciativa, que pretende crear emprego e mellorar o medio ambiente en Galicia.
Entrimo foi o único municipio do Estado que se sumou a este proxecto europeo, que comezou en outubro do 2009 e rematará o próximo mes de maio. “Fixemos diversos cursos na Baixa Limia nos que participaron 1.800 persoas, sobre todo autónomos, hostaleiros e xente relacionada co sector forestal. O obxectivo era impulsar o turismo na zona e crear postos de traballo”, indica a directora técnica do programa, Sandra Martínez. De feito, nos próximos meses inaugurarase un centro na fronteira con Portugal para “realizar transaccións de madeira de forma respectuosa co medio”, indica.
Segundo Martínez, unha das características deste “pulmón verde” é que “a propiedade do monte non está tan fragmentada na bisbarra como noutros lugares de Galicia, co que existe un maior número de montes públicos”, o que “facilita a xestión conxunta”. Ao seu xuízo, na inclusión de Entrimo no programa europeo influíu a recente declaración pola Unesco como reserva da biosfera do parque Gerês-Xurés, entre o nordés de Portugal e o suroeste da provincia de Ourense.

Mais información en:

http://www.xornal.com/artigo/2011/04/22/galicia/entrimo-amazonas-galicia/2011042200061000210.html

Paisaje

Paisaje granítico en Entrimo

Estos días de vacaciones en Ferreiros he podido disfrutar de uno de los grandes atractivos de Entrimo, su paisaje que conjuga sierras agrestes con otras suaves y en las que llama la atención los conjuntos de piedra granítica..
El granito es la roca predominante en el Parque Natural . Estas rocas poseen una gran resitencia a la erosión y dan lugar a formas erosivas muy vistosas como los "bolos" graníticos .

Montaña de Guxinde a Meixueira

Algunas veces los bolos acabaron reposando unos sobre otros dando lugar a las "pedras cabaleiras".
En la frontera de A Meixueira hay un mirador desde donde podemos ver este espectacular paisaje granítico.
Os dejo algunas fotos y si vais por allí no olvideis mirarlas con atención, seguro que con un poco de imaginación acabareis encontrando rocas con formas de tortuga, águila...

Carretera de Guxinde a Meixueira

O Pedreiriño

Hoy voy a abrir una nueva sección en el blog. La sección de "Lugares especiales de Entrimo".
Lugares que han sido testigos de vivencias importantes para los entrimeños.
Empezaré con el mirador del Pedreiriño.
Hace unos veinte años, e imagino que todavía lo sigue siendo hoy en día, era el lugar preferido para hacer las fotos del álbum de boda por sus preciosas vistas.

Estatua de San Rosendo no Pedreiriño

La estatua de granito de San Rosendo, hecha por el escultor orensano Xosé Cid en el 1981,

las fuentes de agua, las mesas de piedra... han sido durante años testigos de los primeros momentos vividos por las parejas como recien casados.

Mirador do Pedreiriño en Entrimo

¡Imagino que muchos de los entrimeños que se hayan casado en Entrimo recordaran el dia de su boda al ver las fotos del mirador!

Vistas da Terrachán desde o Mirador do Pedreiriño

Lesma

Sería bo ter unha mascota do blog. ¿Qué vos parece unha babosa?. Poderiamos chamala Lesma, que é o nome polo cal se coñece en Entrimo, non sei se é o correcto, se alguén o sabe que diga algo!

Aquí en Cataluña vou moitas veces de excursión por zonas de campo e montaña e nunca encontrei ningunha , así que debe ser raro velas fora de Galicia.

¡Creo que pode ser un animal que represente moi ben Entrimo!

Babosa negra

Reserva da Biosfera

Como case todos os entrimeños sabemos o municipio de Entrimo forma parte do Parque Natural Baixa Limia-Serra do Xurés pero o que pode que alguns xa non saben é que este parque foi declarado no 2009 pola UNESCO Reserva da Biosfera.
Aquí van algunhas fotos que demostran que o nomeamento é ben merecido!!!